Wie der betiid of fannemoarn. Lykas alle oare dagen trouwens. De sinne komt in oere as 5.45 omheech. Om likernoch san oere giet de muzyk oan. Lounge-muzyk, goed wekker wurden. Wy hawwe in wettesieder op ‘e keamer, dat ik haw even mei in bakje oploskofje op ‘e grutte stien foar us huske sitten. Doe kamen Claire, Jose en mear soksoarte nammen foar by. Oft Claire noch in oare rym hie om’t dy fan Jose net by har skuon ‘matchten’. Ja Jose, moatst der al wat kreas byrinne famke. Wy moatte daalk mar gau uttsjekke. Khaw wier myn nocht fan de Nederlanners hjir. Sels de wc hjir liket op dy fan in Nederlanske skihut. Oeral miich. Lit mar rinne, bist net thus no? Achter my is in mama oan it stofsugjen. Giet goed ruch.

Ien fan ‘e guide’s presintearre my justerjun in panne mei wat like op hinnepoatsjes. Ik frege wat it wie. “It’s mice,” sei Floris. Floris is de jonge mei it wite broekje en de ynstapskuontsjes. Mais? Frege ik. “Oh ja je bent Nederlander. Het is muis.” It smakke my best. Op ‘e weromreis foar de grinspost fan Sud Afrika en Lesotho stie der in jonkje oan ‘e kant fan ‘e dyk. Hy hold in boskje muzen omheech foar it rut fan it buske. Der waarden omraak foto’s makke.

Khaw de tas al pakt. Daalk in ritsje fan fiif a seis oeren yn ‘e bus nei Johannesburg mei Ghandi’s-Backpackers as einbestimming. It is nachts goed kald mei temperatueren under nul, dat wy hawwe in keamer mei in kacheltsje besteld. Wy sliepe ien nacht yn Johannesburg en stappe moarntemoarn betiid op ‘e bus nei Nelspruit om fan der ut in nacht yn it Kruger Park tusken it wyld te sliepen. Nei Kruger werom nei Johannesburg en Sowetho. Sa stadich oan komt der in ein oan us reis. Sit no op 600 foto’s en ik haw it survivalmes noch net ut ‘e tas han. In moai bluesnumer fan ut ‘e bar. Op it reiten dak fan it hostel sit in do te roppen.